Λιγες στιγμες πριν τον ιστορικο πια 15Αυγουστο… κοιταω εξω απο το παραθυρο και βλεπω μονο κλειστα παραθυροφυλλα. Στο μυαλο μου ερχονται μονο κρυα αστεια για τη ζεστη και… ναι, ξερω οτι αυτο ακουγεται παραξενο. Ομως καπου εκει κοιτω τις παρακατω εικονες απο τον γαμο του Μαριου και της Νιτσας, στην Κυπρο, και ειναι σαν να ξαναβρισκομαι εκει…
Μερη που εχουν χαρακτει στο μυαλο μου μεσα απο τα παιδικα μου ματια… Συναισθηματα ακατανοητα για το νεαρο της ηλικιας μου τα οποια διασαφηνιστηκαν με το περασμα των χρονων… Θυμαμαι ακομα το παλιο ραδιοφωνο στο σπιτι της γιαγιας μου να παιζει την εκπομπη για τους αγνοουμενους καθε μεσημερι, κατι που παντα μου φαινοταν παραξενο. Βεβαια για εμενα μπορει να ηταν αλλη μια ιστορια για να φαω το φαγητο μου αλλα αντιλαμβανομουν παντα κατι στον τονο της γιαγιας μου οταν μου μιλαγε για τον ξεριζωμο τους. Λιγα χρονια μετα, το ματι μου επεσε πανω σε ενα ειδησεογραφικο περιοδικο που αναφεροταν στην εισβολη… ειχε και φωτογραφιες μεσα. Ετσι αρχισα σιγα σιγα να καταλαβαινω τι ειχε γινει σε εκεινο τον τοπο με το διαφορετικο φαγητο και την τραγουδιστη διαλεκτο.
Τον Μαριο τον θυμαμαι απο οταν ειμασταν και οι δυο μικρα παιδια. Καθοτι ξαδερφια, βρισκομασταν τα καλοκαιρια που κατεβαινα στην Κυπρο και ο Μαριος ηταν απο τους σκανταλιαρηδες της παρεας. Τωρα, μετα απο τοσα χρονια, συναντω μεσα μου ειλικρινη συναισθηματα χαρας που τον βλεπω να εχει κατευθυνει ολη εκεινη την ενεργητικοτητα του, προς ωφελος της ζωης του. Και δεν θα μπορουσε να κανει και αλλιως… η Νιτσα το αξιζει και με το παραπανω.
A few moments before the infamous “15th of August” settles in… I’m looking outside my window and all I see is the sealed windows of my neighborhood. “Cold” jokes about the heat (no pun intended) is about the only thing that comes to my head and then… i take a look at the pictures from Mario’s and Nitsa’s wedding in Cyprus and it all comes back to me…
Places etched into my mind through my childhood eyes… Incoherent feelings that passed onto realization as the years went by… I still remember my grandmother’s old radio tuned at the station for the missing Cypriots, a broadcast that was on every day at noon time and it always gave “that feeling”. As a kid, the whole Cyprus incident might have been another trick-story to make me settle down for a while in order to finish my lunch but I could always sense something in the tone of my grandmother’s voice every time she talked about “those years”. A few years later, I had a chance to read one of those news magazines referring to the invasion… there were pictures in that article as well. I slowly began to realize exactly what had happened in that place with the different food and the singing dialect.
I remember Mario from when we were little kids. he is a cousin of mine and every summer I was in Cyprus, we got to meet. He was always an active kid, a little scoundrel. So many years later, I really am glad to see him channel all that hyper-activity into something useful for his Life. Seems as though he couldn’t have it any other way… Nitsa deserves it all… and then some.
) φίλες της Χαράς, μπορεί να μην έχουμε βρει τον γαμπρό, είμαστε όμως ένα βήμα πιο κοντά στον γάμο γιατί έχουμε βρει τον φωτογράφο μας!! Σε περιμένει τρελή δουλειά!! Ετοιμάσουουουουοουυ!!!!
by tadobi
4 comments