Louisa & Christos… and Dimitris

Ομολογουμενως, εχει περασει αρκετος καιρος απο το τελευταιο μου post. Η πιεση που εχω, να παραδωσω την δουλεια μου εγκαιρα στα ζευγαρια με κανει πολλες φορες να απεχω οχι μονο απο το ιδιο μου το blog αλλα και απο καθε ειδους “κοινωνικη ζωη”. Αρκετες φορες με πιανω να νοσταλγω τις ημερες που πρωτο-ξεκινουσα… τοτε που οι γαμοι ηταν πολυ αραιοι και υπηρχε χρονος ακομα να αποκαλουμαι “εραστης της τεχνης μου”. Ποσα χιλιομετρα εχω διανυσει αραγε, σε αρκετα μερη που δεν εχει πατησει το μολυσματικο ποδι αλλων ανθρωπων, παρεα με τις σκεψεις μου, κρατωντας στο χερι μια φωτογραφικη μηχανη…; Για αυτο τον λογο αποφασισα να αναλαμβανω πιο λιγους γαμους με τον καιρο. Δεν ειναι μια αποφαση ελιτιστικης φυσης, οσο μια αποφαση αναγκης. Πνιγομαστε ολοι εμεις μεσα σε αλμπουμ, στενα χρονικα περιθωρια, πιεσεις που μας κανουν να ξεχναμε οτι ηταν η αναγκη της συνευρεσης με τον εαυτο μας που μας εφερε στο να εκφραζομαστε μεσω της φωτογραφιας. Μια συνευρεση που οι πολυπραγμωνες -οπως εχουμε καταντησει- φωτογραφοι, την εχουμε λησμονησει.
Η αποφαση επαρθει ομως… 🙂
Η Λουϊζα και ο Χρηστος τελεσαν τον γαμο τους περιτριγυρισμενοι απο λευκες στολες και με την παρουσια ενος πολυ ιδιαιτερου μαρτυρα, του γιου τους Δημητρη, ο οποιος βαπτιστηκε στην συνεχεια στο κτημα Φιλυρα οπου εγινε και το τρελο τους παρτυ. Ποσο μπορει να σε ξεγελασει η στολη ενος ανθρωπου τελικα… να τον περιμενεις στυφνο, κουμπωμενο και αγελαστο και να σου προκυψει… ο Χρηστος! Η Λουϊζα απο την αλλη, ηταν γεννημενη για να βρισκεται μπροστα απο τον φακο.

Without a doubt, it’s been a long time since my last blog post. Working under pressure and deadlines, I often find myself disconnected not only from my blog but from any other form of social life. Lots of times I catch myself reminiscing of my first days as a wedding photographer. Those days with a few scarce weddings scattered throughout my calendar, when I had the time with my self to explore my relationship with photography. If one could only count the miles I’ve walked, with my thoughts to keep me company and a camera strapped around my neck… It is for this reason that I’ve decided to take on fewer weddings as time goes by. It is not a snob’s decision, rather a decision made from necessity. Photographers who work as I do, tend to become multitaskers… and to the extreme! We tend to forget that it was our own necessity to approach our inner selves that brought us to expression-through-photography.
I, for one, have made up my mind! 🙂
Louiza and Christos, had their wedding ceremony, surrounded by white uniforms and a very special witness. Their son, Dimitris, who was later baptized in Filyra estate.
It is amazing how much we are fooled by outside appearances. You see a man bearing an overall white Navy uniform and you expect him to be all grouchy… and then Christos walks in! As for Louiza…? Her natural place is in front of the lens.

undefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefinedundefined

M o r e   i n f o