Awards and the Everafter…

Εμαθα προσφατα οτι μια φωτογραφια μου βραβευτηκε στον διαγωνισμο Fearless Photographers , στους οποιους ειμαι μελος. Αποφευγω να “ανηκω” σε οποιονδηποτε οργανισμο, διατηρωντας την αποψη οτι ο τροπος που εκφραζομαι μεσω της φωτογραφιας αποτελει κατι καθαρα προσωπικο και δεν θα ηθελα να το δω κατω απο καποια γενικοτερη ταμπελα. Οι Fearless Photographers ομως μου κινησαν το ενδιαφερον γιατι εχουν μια πιο φρεσκια προσεγγιση και μια ελευθερια στο να φιλοξενησουν το κατι διαφορετικο. Επισης, σαν οργανισμος, δεν μοιραζει βραβεια απο εδω και απο εκει αδιακριτα αλλα διατηρει ενα καποιο επιπεδο στις βραβευμενες του φωτογραφιες.

Απεφευγα για καιρο να δωσω μια φωτογραφια μου σε καποιον διαγωνισμο… Μεχρι προσφατα ημουν (και ισως ακομα να ειμαι :-)) ενας ανθρωπος με δισταγμους στο να εκφραστει, απο τα πιο καθημερινα πραγματα μεχρι τα πιο ουσιαστικα θεματα της ζωης. Ας μην αναλυσουμε εδω το γιατι… Οταν εφτασα σε ενα σημειο στην ζωη μου οπου συνειδητοποιησα οτι αυτη η εσωτερικη μου κατασταση επρεπε να αλλαξει, σε μια περιεργη συγκυρια της ζωης, ξαναπροσεγγισα την φωτογραφια. Η φωτογραφια ομως, οπως και καθε μορφη τεχνης, χρειαζεται την κοινωνικοποιηση για να ολοκληρωθει σαν εκφραση. Μεσα απο αυτη την κοινωνικοποιηση λοιπον, εφτασα να γνωρισω τον κοσμο γυρω μου αλλα και να δω εμενα μεσα στις εκδηλωσεις της ζωης ενιοτε σαν λειτουργος αλλα παντοτε σαν παρατηρητης. Ολη αυτη η διαδικασια αποτελεσε και αποτελει ακομα, την γεφυρα μου με τον κοσμο εξω απο εμενα. Εμαθα να “μιλαω” με αυτο που κανω, απο εκει που απαξιουσα να μιλησω στον οποιονδηποτε… Απο οποια μερια και να το δω ομως, δεν μπορω να εναποθεσω σε καποιον να βαθμολογησει τον τροπο που μιλαω. Τα οφελη και την αξια αυτου που κανω, καλως ή κακως, τα καρπωνομαι πρωτα εγω και επειτα τα ζευγαρια που για τους δικους τους λογους με εμπιστευονται. Σιγουρα για καποιους που διαβαζουν αυτο το blog, το παραπανω βραβειο θα παιξει καποιο ρολο και αυτο δεν ειναι κακο. Οσο ομως συνεχιζω να ανακαλυπτω προσωπικα οφελη στην σχεση μου με την φωτογραφια και την επακολουθη κινητοποιηση για βιοπορισμο, οι φωτογραφιες μου θα εχουν τον ιδιο ρολο για εμενα. Λεξεις… Προτασεις… Τροπος εκφρασης. Και δεν υπαρχει εκει εξω κανενας κριτης που να με γνωριζει τοσο καλα ωστε να ειναι σε θεση να βαθμολογησει τον τροπο που μιλαω. Αυτο δεν συγκαταλεγεται σε καμια ομαδα, σε κανεναν οργανισμο.

Δεν απαξιωνω τα βραβεια, ουτε τους οργανισμους. Καποιος που ενδεχομενως να ασχολειται με την φωτογραφια και να εχει μεσα του φιλοδοξιες για διασημοτητα, δοξα, καταξιωση μπορει καλλιστα να συνεχισει ετσι. Δεν εχω καμια αντιρηση με αυτο. Απλα, οι δικες μου επιδιωξεις ειναι διαφορετικες…

με σεβασμο,
Αντωνης.

Υ.Γ. στην εποχη οπου ολα τρεχουν γρηγορα, οι ανθρωποι σπανια διαθετουν τον χρονο για να διαβασουν κατι τετοιο. Θελουν να δουν εικονες. ιδου λοιπον η γωτογραφια που βραβευτηκε. πολλα μπραβο στην Ιωαννα, που απο τον Βολο κατεληξε να βραβευτει αναμεσα σε εργα 900 φωτογραφων γαμου παγκοσμιως…